When We Were Kings

Afgelopen vrijdag hebben we, in teken van de maatschappelijke topics (momenteel sport), de film When We Were Kings gezien. Heel kort gezegd: episch, zowel het verhaal als de film als de hoofdrolspeler. De documentaire beschreef de situatie (rond 1974) i.v.m. zwarten, het karakter en wereldbeeld van Cassius Clay (alias Muhammad Ali). De documentaire kadert de wedstrijd tussen Muhammad Ali en George Foreman ook een beetje in het politieke landschap van Zaïre en de regering van Mobutu.

Het sterke journalistieke element vond ik in de weergave van ‘de persoon Muhammad Ali’. De film gaf namelijk een heel sterk en inlevend beeld van wie Muhammad eigenlijk was. Een persoonlijkheid als deze valt, naar mijn mening, moeilijk te beschrijven aangezien deze enorm karakteristiek is. De makers van de documentaire hebben, met succes, geprobeerd aan te tonen hoe de persoon Muhammed niet enkel een persoon was, maar ook een symbool, een statement. Ik kan het niet laten een tweede, aansluitend, journalistiek sterk element te geven, namelijk: de opbouw van de film. De opbouw was zeer slim gedaan, je krijgt een voorproefje, vervolgens een schets van Muhammad en zijn karaktertrekjes met daarbij de kritiek hierop. Dan krijg je, als werkelijke climax, het gevecht, het resultaat van de beweging en symboliek van en rond Muhammad. Hierbij zag ik ook een analogie met de wedstrijd zelf; de stoere en uitdagende rechtse slagen en de uitdagende “pesterijen” van Muhammad met daaropvolgend het, schijnbare, verlies. En, na lang vechten (maar liefst 8 rondes!) de onvoorstelbare en verrassende overwinning.

Het zwakke journalistiek element vond ik de eenzijdige getuigenis van de oude Zaïrees. Je krijgt wel een beeld van de mening van de gemiddelde Zaïrees maar ik had toch de bedenking of deze enkele getuigenis wel echt representatief is voor de hele bevolking. Je krijgt maar 1 persoonlijke mening, 1 persoonlijk beeld en dat vind ik zonde, zeker wanneer ik bedenk hoe een impact het had in het algemeen op de zwarte bevolking (al was dat dan misschien vooral in Amerika).

Ik zou het persoonlijk heel anders hebben aangepakt. Ik zou een schets hebben gegeven van Muhammad en de hele context en situatie zo karakteristiek mogelijk proberen te beschrijven. Een beetje hetzelfde zoals in de film dus. Maar ik zou het hebben ingekort en vervolgens zijn overgegaan op een analyse van Muhammad. Wat zat achter zijn stoere taal, was hij werkelijk zo ingenieus, was zijn ietwat onnozele en domme indruk terecht, .. Muhammad Ali had een unieke persoonlijkheid, 1 een miljoen als het ware. Deze psychologische “rijkdom” negeren vind ik simpelweg zonde. Aan het gevecht zelf zou ik ook meer aandacht hebben besteed. Dit omdat de match episch is, zeker als afsluiter van een dergelijke film. De technische kant zelf belichten zou misschien overkill zijn maar toch zou ik dit graag gedaan hebben.

Tot slot; een dergelijke film wil ik wel meer zien als leerstof.

Advertenties

0 Responses to “When We Were Kings”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s





%d bloggers liken dit: