Archive for the 'Schoolwerk' Category

Sfeerreportage over de Handschoenmarkt

De Handschoenmarkt
Elke maand brengen we een bezoekje aan de gezelligste plekjes in Antwerpen. En deze maand is het de beurt aan de handschoenmarkt. De naam handschoenmarkt doet misschien niet meteen bij iedereen een belletje rinkelen, maar toch is dit 1 van de bekendste pleinen in Antwerpen dankzij de prachtige Onze-Lieve-Vrouwe kathedraal. We begonnen onze reis bij een Amerikaanse toerist, en eindigden in café Paeter’s vaatje bij de sympathieke barvrouw Ellen.

De Handschoenmarkt: een verslag.

De Handschoenmarkt in wintersfeer

Het eerste dat we deden was de plaats verkennen. De kathedraal, souvenirwinkeltjes, pizzeria’s en cafeetjes zagen we zoals verwacht. De chocolatier en het kantwinkeltje daarentegen hadden onze ogen nog niet opgemerkt.

Na enkele minuten rondwandelen waren we al rond. Dus gingen we om raad bij de uitbaters van de souvenirwinkeltjes. Van hen kregen we de hele legende van Nello en Patrasche te horen en de geschiedenis van de gebouwen. Duidelijk geen gebrek aan vriendelijke mensen.

Het putteke van Quinten Matsijs en de gedenksteen van bovengemelde Nello en Patrasche zijn ook niet weg te denken, maar daarover later meer.

We zijn dus goed gedemarreerd.

To do homework.

Om met de deur in huis te vallen, de blogpost van Andrew Sullivan is een dijk van een artikel. Er valt weinig op aan te merken maar ik kan het wel aanvullen.

Sullivan oppert dat de aantrekkingskracht van een blog door de blogger komt. We zijn geïnteresseerd in het artikel, het nieuws, de informatie omwille van de persoon die er achter zit en dat schrijft. De onmiddellijke terugkoppeling die je kan krijgen als blogger -en lezer- werkt dat nog eens sterk in de hand door de verpersoonlijking. De persoon zit achter die computer net zoals jij en hij leest jou comment, net zoals jij zijn post leest.

Maar iets dat naar mijn mening tamelijk belangrijk is, is ook de interesse-overeenkomst. Internet zit barstensvol informatie en nieuws dat jou allemaal om ter hardst wil bereiken. Té veel informatie, waardoor bijvoorbeeld ik noodgedwongen mijn toevlucht neem tot “aggregators”. Dat zijn systemen die simpel gezegd veel informatie, van veel verschillende bronnen, verwerken tot één kanaal. Zo heb je een RSS-reader die kleine brokjes informatie (tekst, foto’s, ..) als berichten ontvangt van verschillende websites, zodra dat dit bericht daar werd geüpload. Zo open je één programma om al je nieuws te ontvangen in plaats van tientallen websites te bezoeken.

Een blog doet in sommige gevallen net hetzelfde. Het verzamelt informatie van allerlei bronnen en voegt ze samen tot één kanaal: de blog. De selectie van informatie gebeurt op de meest menselijke manier: overeenstemming van interesses. Van een aantal bloggers kan ik zó zeggen dat wanneer zij naar een artikel of Youtubefilmpje of wat dan ook verwijzen, die informatie mij sowieso gaat interesseren. Ik weet dit omdat ik hen al even volg en ik hun interesses en dada’s ken. Daar ligt voor mij de persoonlijke band, alhoewel die voor mij louter functioneel en niet emotioneel is.

De zin van de Europese verkiezingen

Afgelopen dinsdag (12 mei) hadden we een gastlector op bezoek. Deze keer in teken van de maatschappelijke topics (over Europa).

Robert Verschooten, zo heette de man namelijk, hoorde bij het ESIC. Oftewel Europees Studie- en Informatiecentrum. Volgens hem fungeert dit centrum een beetje als de observator van Europa. Zijn hoofdpunt was natuurlijk de Europese verkiezingen die als voornaamste kenmerk en zingeving simpelweg de invloed van de kiezer bezit.

Maar wat hij vooral liet doorschemeren is hoe de Europese Unie dé oplossing is. Hij probeerde namelijk de EU een beetje te verkopen aan ons. Alsof ik er nog niet van overtuigd ben dat de EU het “algemeen welzijn” kan verbeteren. Eerst legde hij kort uit wat de EU is nu, wat de belangrijkste kenmerken van de EU zijn enzovoort. Maar de helft van de presentatie ging toch over dat verkopen van de EU. Zo somde hij een viertal negatieve opvattingen op over de EU en probeerde die “met ons” (helemaal niet met ons, hij zei gewoon zijn ding) op te lossen. Het kwam er dus op neer dat we de negatieve opvattingen zouden afbreken en de positieve kanten van de EU naar boven laten komen.

Al bij al vond ik het redelijk ok. Maar dan vooral omdat ik vanuit mezelf zo geïnteresseerd ben in Europa. De gastlector zelf was een tikkeltje excentriek en deed mij nogal oud aan. Hij had wel interessante dingen te vertellen maar dat waren dingen die ik ook zelf kon vinden of kon horen van onze andere lectoren in de andere vakken (recht e.d.). Daarbij vond ik het nogal misplaatst om aan een groep studenten journalistiek deze vorm van reclame of zelfs propaganda voor te schotelen. Natuurlijk kon ik dat verwachten van een medewerker die als taak heeft te communiceren over de EU, maar toch.

De KiesKwies

De KiesKwies, wat een gedrocht van een naam! Maar het ligt wel in de mond. Deze ‘kwies’ over het reilen en zeilen van Europa moesten we doen in opdracht van school, in teken van de maatschappelijke topics over Europa natuurlijk.

Ik zal je even begeleiden door deze quiz. Je begint namelijk met het kiezen van een personage dat jou het beste ligt. Vervolgens moet je je tegenstanders uitkiezen, elk met een ander IQ om de spanning hoog te houden. Dan krijg je de quiz voorgeschoteld die opgedeeld is in vier levels. Tijdens elk level krijg je vijf vragen over een bepaalde thematiek. Deze vragen moet je zo snel mogelijk beantwoorden want je krijgt normaal gezien twintig seconden, maar dat is buiten je tegenstanders berekend, deze “zoeken” namelijk ook naar het correcte antwoord.

Zelf heb ik voor het mannetje met de gele achtergrond gekozen en de personages met een IQ van 100 en van 130 als tegenstanders gekozen. Uiteindelijk heb ik nog een score van 10 behaald, net erdoor! Maar sommige van de vragen lijken dan ook zeer logisch en té onnozel.. Misschien dat de lessen en de gastlector over Europa hieraan hebben bijgedragen?

When We Were Kings

Afgelopen vrijdag hebben we, in teken van de maatschappelijke topics (momenteel sport), de film When We Were Kings gezien. Heel kort gezegd: episch, zowel het verhaal als de film als de hoofdrolspeler. De documentaire beschreef de situatie (rond 1974) i.v.m. zwarten, het karakter en wereldbeeld van Cassius Clay (alias Muhammad Ali). De documentaire kadert de wedstrijd tussen Muhammad Ali en George Foreman ook een beetje in het politieke landschap van Zaïre en de regering van Mobutu.

Het sterke journalistieke element vond ik in de weergave van ‘de persoon Muhammad Ali’. De film gaf namelijk een heel sterk en inlevend beeld van wie Muhammad eigenlijk was. Een persoonlijkheid als deze valt, naar mijn mening, moeilijk te beschrijven aangezien deze enorm karakteristiek is. De makers van de documentaire hebben, met succes, geprobeerd aan te tonen hoe de persoon Muhammed niet enkel een persoon was, maar ook een symbool, een statement. Ik kan het niet laten een tweede, aansluitend, journalistiek sterk element te geven, namelijk: de opbouw van de film. De opbouw was zeer slim gedaan, je krijgt een voorproefje, vervolgens een schets van Muhammad en zijn karaktertrekjes met daarbij de kritiek hierop. Dan krijg je, als werkelijke climax, het gevecht, het resultaat van de beweging en symboliek van en rond Muhammad. Hierbij zag ik ook een analogie met de wedstrijd zelf; de stoere en uitdagende rechtse slagen en de uitdagende “pesterijen” van Muhammad met daaropvolgend het, schijnbare, verlies. En, na lang vechten (maar liefst 8 rondes!) de onvoorstelbare en verrassende overwinning.

Het zwakke journalistiek element vond ik de eenzijdige getuigenis van de oude Zaïrees. Je krijgt wel een beeld van de mening van de gemiddelde Zaïrees maar ik had toch de bedenking of deze enkele getuigenis wel echt representatief is voor de hele bevolking. Je krijgt maar 1 persoonlijke mening, 1 persoonlijk beeld en dat vind ik zonde, zeker wanneer ik bedenk hoe een impact het had in het algemeen op de zwarte bevolking (al was dat dan misschien vooral in Amerika).

Ik zou het persoonlijk heel anders hebben aangepakt. Ik zou een schets hebben gegeven van Muhammad en de hele context en situatie zo karakteristiek mogelijk proberen te beschrijven. Een beetje hetzelfde zoals in de film dus. Maar ik zou het hebben ingekort en vervolgens zijn overgegaan op een analyse van Muhammad. Wat zat achter zijn stoere taal, was hij werkelijk zo ingenieus, was zijn ietwat onnozele en domme indruk terecht, .. Muhammad Ali had een unieke persoonlijkheid, 1 een miljoen als het ware. Deze psychologische “rijkdom” negeren vind ik simpelweg zonde. Aan het gevecht zelf zou ik ook meer aandacht hebben besteed. Dit omdat de match episch is, zeker als afsluiter van een dergelijke film. De technische kant zelf belichten zou misschien overkill zijn maar toch zou ik dit graag gedaan hebben.

Tot slot; een dergelijke film wil ik wel meer zien als leerstof.

Verslag Mediabad 7 – 18/11/08

Rustig. Dat wat was het vandaag, gewoon redelijk rustig. We hadden namelijk niet al te veel te doen. We begonnen met onze dagelijkse taken die helemaal niet veel tijd in beslag namen. Mede doordat het schrijven al wat in onze vingers zit en mede omdat we ons nu, voor de echte analyse, tot 1 domein; buitenlandse politiek mogen beperken. De inventarissen en informatiefiches waren dus in no time af. Toen was het al ongeveer tijd voor de gastsprekers waar we veel praktische informatie van verkregen hebben. Het was verrassend om te zien hoe zij zo gewoon overkwamen. Ik weet niet wat ik anders had moeten verwachten maar het was in ieder geval niet dat.

Dan kwam het zwaardere werk, onze taken voor de talen. Nadat we ontdekten dat we ons voor Frans aan het toegewezen domein moesten houden konden we de gevonden artikels weggooien. Al het harde werk van gisteren voor niets! Maar daar hebben we dan ook uit geleerd en ons bliksemsnel verdeelt over de aanwezige computers en laptops om de juiste artikels te vinden. Nadat we de voorbereiding voor Frans goed hadden afgerond begonnen we met Engels te bespreken. Iedereen had wat hij moest hebben, gelukkig. We konden dus direct aan de slag met het ineensteken van ons journaal van Engels.

Zo zaten we samen aan de tafel en spuiden we al onze ideeën voor de volgorde, aankleding, menselijke achtergronden (niet achter vragen) enzovoort. Uiteindelijk zijn we allemaal overeen gekomen en konden we blij en ietwat vroeger naar huis. Het enige dat ons nog rest is het inoefenen van de tekst en eventjes een kleine adempauze nemen, want het zwaarste komt nog!